0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

We staan in de Datsja winkel. Voor we vertrekken naar de stad kopen we wat lokale vruchten. De vrouw achter de balie kent ons goed. Tegen mij spreekt ze Engels. Kleine zinnetjes. Eenvoudige woorden. Bij het afrekenen zegt ze dat ze een gedicht wil voordragen. We zijn alleen in de winkel. Dat maakt het moment bijzonder. Ze begint. Ik begrijp er weinig van, maar ik zie aan haar gezicht en ogen, dat het over de liefde gaat. Mijn vrouw bevestigt dat later. Ik heb mijn telefoon bij me. Snel schakel ik de camera in. Ik vraag haar het gedicht nog een keer te doen. “One more time please, for the camera”. Geen probleem. De camera loopt. Ik zie de opname als een geschenk.

Eenmaal in de stad moet mijn vrouw direct een paar zaken voor haar werk regelen. Ik ga naar haar moeder om wat fruit te brengen. Eenmaal daar word ik allerhartelijkst ontvangen. Snel staat de thee op tafel. Daarbij een lekker stuk eigen gebak. De wodka sla ik vandaag af. Ik heb nog veel te doen. Mijn schoonmoeder is lerares Russisch geweest. Ze schreef tot voor kort zelf gedichten. Daarom speel ik voor haar de video van de vrouw uit de datsja winkel af. Ze is zeer onder de indruk. Roept: bravo! Het ontroert me. De wandeling terug gaat langs het Universiteitskerkje. In een opwelling besluit ik naar binnen te stappen en de stilte te ondergaan.

Rechts van het midden staat een groot doopvont. De kerk is vrijwel leeg. Een oude vrouw drentelt zenuwachtig heen en weer. Poetst wat schoon en loopt naar een gangetje. Ze keert terug met twee jonge mensen. Zij met een hoofddoek. Hij eenvoudig gekleed in een t-shirt met jeans. Beiden zijn net twintig. De priester komt binnen. De jongeman gaat staan de vrouw blijft zitten. De priester houdt een kort gesprek met hem. Dan start een ritueel. Het begint met het lezen van de dooptekst. Hardop leest de priester de tekst uit de Heilige orthodoxe schrift. Iedereen die op dat moment binnenloopt is getuige van een bijzonder moment: de doop van een jongvolwassene. De priester pakt een klein flesje, druppelt wat van de vloeistof op zijn vingers. Hij draait zich naar de jongen en zet kruisjes op hoofd, oren, neus, kin, handen en benen. Bij dat laatste zitten de broekspijpen in de weg, maar die worden vakkundig tot kuithoogte opgestroopt. Nadat een volgend stuk tekst is gelezen volgt waar het allemaal om draait: de doop.

De deksel wordt van het vat getild en ernaast gelegd. De jongen wordt verzocht zijn hoofd te buigen. De priester schept met zijn hand water en laat dat over zijn haren vloeien. Er hangt een handdoekje waarmee het hoofd weer wordt gedroogd.

Dan is er stilte.

Het ritueel wordt hervat. Priester en jongen lopen een paar rondjes om het doopvont. De betekenis hiervan ontgaat me. De priester gebiedt de jongen zich om te draaien, met de rug naar de heilige plek. Ook hier leest hij een tekst. Waarna ze zich weer tot de iconen wenden.
Na alweer een laatste tekst, verdwijnen man en vrouw met de priester achter de iconenwand. Naar wat ik vermoed het heilige der heiligen.
Ik ben zeer sceptisch ten aanzien van rituelen, ook al hecht ik er grote waarde aan. Als ze uitgevoerd worden met toewijding, dan geloof ik dat ze een diepere belevingswereld raken. Het bestaan daarvan ervaar ik regelmatig.

Ik besluit te gaan. Loop naar de tram. Terwijl de tram piepend en steunend optrekt denk ik na over vandaag. Ik heb bijzondere momenten meegemaakt. Cadeautjes van het leven noem ik ze.