0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

Ik reis nogal eens naar mijn geliefde stad Sint Petersburg. Werk en inkomen bepalen, dat ik regelmatig in Nederland verblijf. De liefde voor mijn vrouw zorgt ervoor, dat ik minstens zo vaak naar Rusland reis. Om die kosten enigszins in de hand te houden zoek ik iedere keer de goedkoopste vluchten. Dat kost wat tijd, maar het scheelt me soms € 100 per retourvlucht. Ik vlieg nu met een relatief goedkope nachtvlucht. Aankomst: één uur ’s nachts. Mijn vrouw heeft een taxi voor mij geregeld. Ik ken de chauffeur goed. Zijn naam is Alexy, Ik heb zijn telefoonnummer.

Mijn vlucht heeft een vertraging van drie kwartier. Bij de douane staat voor drie vliegtuigen aan Chinezen. Gelukkig wordt een gedeelte vrijgehouden voor onschuldige Westerse reizigers, waardoor ik redelijk snel aan de beurt ben. Als ik het nummer van mijn taxichauffeur bel, krijg ik een toon, die aangeeft, dat het toestel is afgesloten. Vreemd. Ik begin mij een beetje zorgen te maken. Veronderstel, dat Alexy zich heeft verslapen? Wat dan? Een taxi zelf regelen is niet het probleem, maar het kost kapitalen. Ik heb geen onderhandelingspositie. Straks nog eens proberen.

De koffers willen maar niet arriveren. Ik vermoed, dat het komt door het immense aanbod van Chinese reizigers. Ik zie meer mensen zorgelijk kijken. Als ik nog eens op de bagagemonitor kijk, merk ik dat ik bij de verkeerde belt sta. Iets verderop draait een vrijwel lege bagageband, met daarop mijn koffer. Dom, dom, dom. Het zal wel door mijn onrust over mijn chauffeur komen. Snel naar buiten nu. Het is half drie ’s nachts, maar het is een chaos van jewelste. Tientallen particulieren, taxi’s, busjes, claxonnerend in een enorme file.

Ik bel weer, nog steeds die rare toon. Ik kan er niet om heen nu, ik moet mijn vrouw, die in een diepe slaap ligt, wakker bellen. Met een slaperige stem neemt ze op. Ik vertel haar, dat ik onze taxichauffeur niet kan bereiken. Op haar reactie, of ik het goede telefoonnummer heb, antwoord ik ja. Dat hebben we samen vooraf goed gecheckt. Ze gaat het uitzoeken.

Twee minuten later word ik gebeld. Het is Alexy. Hij heeft mijn telefoonnummer gekregen.

“Hello, here Alexy. Where are you?”

Ik leg uit, dat ik bij de uitgang sta te wachten. Hij staat op de parkeerplaats. Komt er nu aan. Ik ga op een strategisch punt staan, maar ik word moedeloos, van de traag bewegende stroom auto’s. Welk merk auto had hij ook alweer? Herkent hij mij nog? Na twintig minuten duikt er uit de chaos een man op: Alexy. Hij geeft me een hand. Pakt mijn koffer. Zijn auto staat iets verder scheef en dubbel geparkeerd. Auto’s claxonneren. Als ik zit, ontspan ik. Kan ik de humor van de situatie weer zien.

We rijden op een lege autoweg. Het is half vier in de nacht. Links van ons de haven, waar ik een zestal cruiseschepen tel. Rechts een industriegebied met hoge rokende schoorsteenpijpen. De snelste route naar huis. Voor de deur reken ik af. Hij is spotgoedkoop. Vindt dat ik teveel betaal. Als een soort bonus geef ik hem een stuk jonge kaas uit Nederland. Hij is er gek op. Het geeft mij de garantie, dat ie me de volgende keer weer rijdt, al is het midden in de nacht.

We vinden uit, wat er met de telefoon is misgegaan. Ik heb een fout voorkiesnummer gekregen. Een +8 in plaats van een +7. Met mijn abonnement kan ik de +8 niet gebruiken Mijn vrouw corrigeert zoiets automatisch, maar voor mij is dit onbekend. Ik ben nu eenmaal niet met een Russische mobiel opgegroeid.