0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

 

Langs stenen gebouwen lopen we. Eenmaal buiten het centrum van Sint Petersburg kom je vrijwel alleen maar wijken met flatgebouwen tegen. Waar moet je anders die 6 miljoen mensen bergen? De flats zien er aan de buitenkant verwaarloosd uit. Platen zitten los. Tegelwerk vertoond gaten. De wind heeft vrij spel. De gebouwen staan hier al jaren. Onderhoud wordt er nauwelijks gepleegd. Meestal wordt zo’n flat door een collectief bestuurd. Die innen geld van de bewoners. Ontoereikend voor dit soort onderhoud. De kosten binnen slorpen het meeste geld op: de liften, schoonmaak, schade. Als er platen van de gevels vallen wordt er diep in de buidel getast. Aansprakelijkheid in Rusland is een hachelijke zaak.

We komen aan de rand van de stad. Er ligt een breed water, waarop mensen ‘s winters langlaufen. Aansluitend een bos, waar gewandeld. In het najaar zoeken de inwoners naar paddenstoelen. Ook nu. We zien mensen met rugzakken of mandjes naar de grond turen en zich langzaam voort bewegen. Mijn vrouw kan zich niet bedwingen. Ze loopt het bos in en vindt direct een grote boleet. Dat is een aanmoediging. Fanatiek zoekt ze verder. Ik vind ook een paddenstoel. Triomfantelijk houd ik hem omhoog: is deze goed?

“Nee onmiddellijk weggooien. Die zijn giftig!”

Ik vraag of je er aan dood gaat? “Nee, dat niet, maar je bent dagen ziek en je lijdt helse pijnen”.

Dat ondergraaft mijn motivatie. “Moeten we niet verder?”

We hebben een afspraak met een collega van mijn vrouw. Die woont sinds kort in een nieuwbouwappartement. We zijn uitgenodigd om de woning te bezichtigen. Mijn vrouw laat het idee om verder te zoeken varen. Zeker als ze ziet hoeveel mensen er rondlopen. Haar boleet was een toevalstreffer en giftige paddenstoelen, zoals ik die vind, laten mensen staan. Langs een smal pad lopen we het bos weer uit. Via een terrein met modder en plassen lopen we onder de verhoogde ringweg door. Deze snelweg is hier een jaar of vier geleden aangelegd. Een brede corridor rondom de stad, die een aantal knelpunten heeft opgelost. Een deel van de bouwkosten wordt terugverdiend door het heffen van tol.

Langs deze route komen we bij een breed water. Dit komt via een sluis uit op de Finse golf. Er staan mannen te vissen. Ze hebben tentjes neergezet. Sommigen brengen er de nacht door. Op een aantal plekken is het een smeerboel van lege wodka flessen, plastic en bierblikjes. De gevangen vis wordt meegenomen en thuis opgegeten. Iets verder zijn twee terreintjes aangelegd voor sport en spel. Op het eerste veldje staan fitness apparaten in de buitenlucht. Het is nog vroeg, en we zien mannen en vrouwen fanatiek in de klemmen bewegen. De mannen vaak met ontbloot bovenlichaam. Het wordt druk bezocht. De meesten hebben sportieve lichamen. Een enkeling probeert puffend nog een beetje energie in zijn doorrookte lijft te pompen. Het tweede veldje is een kinderspeelplaats. Klimrekken, schommels, een draaimolentje. Eronder een rubberen vloer. Moeders en kinderen maken hier plezier. Naast dit veldje heeft een slimmerik een opblaas glijbaan geplaatst. Een groot object van plastic. Een walmende motor houdt de luchtdruk van het geheel op peil. Tegen betaling kunnen kinderen een kwartiertje spelen op dit verende matras.

Voor ons doemt de grote toren van Gazprom op. Ze zijn bezig met de bouw. Langzaam nadert het bouwwerk zijn voltooiing. De hoogst toren van Europa wordt het: 463 meter. Een symbool van macht en rijkdom. Van arrogantie ook. Beeldbepalend. Op deze korte wandeling openbaart zich de geschiedenis van Rusland in een notendop: de traditie van paddenstoelen, het heden van snelweg en fitness, de toekomst met Gazprom.