0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

Ik had het zo goed voorbereid. Uit Nederland had ik een antenne en een geschikte router meegebracht. Beide grondig getest. Het werkte. Nu sta ik boven aan een trap bij de datsja. Ik heb alles bevestigd. In Sint-Petersburg heb ik een geschikte data simkaart gekocht. Dus het moment is daar: internet in de datsja.

Ik steek de stekker van de voeding in de router. Alle lampjes branden na verloop van tijd. Het werkt. Anetenne richten. Goed signaal! Ik pak mijn tablet erbij, om daadwerkelijk het internet te testen. Contact met de router goed. Inloggen. Dan krijg ik een melding in het Russisch: iets blijkt er niet goed te zijn. Ik daal af van de wankele houten trap, om de gebruiksaanwijzing van de router erbij te pakken. Op dat moment trek ik aan het snoer, waardoor de router een meter omlaag valt. Ik zet hem terug.

Als ik terugkom, doet de router het niet. Hoe ik ook pruts met de voeding en de elektriciteit, hij gaat niet meer aan. Ik raak een beetje in paniek. Hij zal toch niet kapot zijn? Moet ik 2400 km terug om een ander router te halen? Ik sta op het punt om het ding open te schroeven. Kijken of ik hem weer aan de praat krijg. Dan roept mijn vrouw: “we hebben geen stroom!” Ik houd de router heel. De buurman vertelt, dat er vandaag geen elektriciteit is van 10.00 tot 16.00 uur. Enerzijds ben ik opgelucht. Het ligt niet aan de router. Anderzijds baal ik. Er valt vandaag niets te testen.

Om 4 uur zit ik te wachten tot de koelkast aanspringt. Die hoor je goed. Niets. 5 uur nog steeds niets. Pas om 1/2 6 springen er lampen aan. Ik hoor de koelkast. Als een speer ga ik de ladder op. De router start. Maar op mijn tablet zie ik weer dezelfde mededeling in het Russisch. Geen idee wat het betekent, maar het werkt niet. Via ‘Google translate’ kom ik erachter, dat het abonnement, gekoppeld aan deze simkaart, niet geschikt is voor werken met een router. Ik zal 50 km moeten reizen –heen en weer-, om dit op te lossen. Ik moet met mijn paspoort naar een Megafon winkel om dat te regelen.

De volgende dag stap ik de winkel binnen. Met handen en voeten, met Google translate, maak ik duidelijk dat ik het verkeerde abonnement heb. Ik heb de router ook maar meegenomen. Het valt gelukkig te veranderen. Kost me ruim een uur en de nodige roebels, maar dan heb je ook iets. Ik zet de laatste handtekening. Krijg een nieuwe sim mee, die ik in onze woning in Sint-Petersburg gelijk probeer. Het werkt. Hurrah, hurrah, hurrah!

De volgende dag reis ik weer 50 km naar de datsja. Er is elektriciteit. Er is optimisme. De zon schijnt. Om mij heen zoemen wat muggen, die ik van mij af weet te houden. Ik sluit alles aan. Zet de elektriciteit erop. De signalen op de router geven hoop. Die hoop wordt bevestigd als ik mijn tablet aanschakel: ik heb internet. Op 50 km van Sint-Petersburg ben ik verbonden met de wereld. Het lijkt onnozel, wat is nu 50 kilometer? Maar zodra je in Rusland buiten de grote steden komt. Buiten de verkeerswegen ook, raak je snel verzeild in wat ze bij Gsm “witte gebieden” noemen. Door mijn inspanningen is dit gebied in ieder geval ingekleurd. Het verhaal, dat ik hier schrijf is, dankzij wat extra techniek, verstuurd naar mijn website. Geplaatst met een foto erbij. Bekendgemaakt bij de sociale media. Ik kan internetten en mailen. Meer heeft een mens niet nodig.