0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

 

Het koffiezet apparaat is stuk. Als we het aanzetten springt er een stop door. Om dat te herstellen trekken we eerst de stekker van het apparaat uit het stopcontact. We lopen de voordeur uit. In onze hal op driehoog bevindt zich de stoppenkast voor de vier woningen die hier op uitkomen. Eigenlijk hoort er een slot op de kast, want  iedereen kan nu de elektriciteit bij alle vier de woningen uitschakelen. Maar omdat de sleutel van het slot nogal eens zoekraakt, is het slot gekraakt en verdwenen. Ik zet een schakelaar om en de elektriciteit in huis werkt weer. We zijn wel toe aan een nieuw koffiezetapparaat.

In Sint Petersburg hebben ze diverse elektronica ketens. Ze zijn vergelijkbaar met die in Europa. Ze kopen groot in en maken winst met bulkverkoop. Er zijn zelfs een Mediamarkten. Daar gaan we niet naartoe. Mijn vrouw heeft een voordeelkaart bij een andere elektronica zaak. 10 {d9eed4bfed445888a52aac5bcf8ae0567afdfba49367f35c47a22e65c0de3294} korting op alles.

In de zaak lopen zo’n vijftien verkopers rond en we zijn de enige klanten. Hoe komen ze hier aan hun winst? Mijn vrouw vertelt, dat het samenhangt met de lage salarissen. Dan kun nog eens uitpakken met personeel. We worden door twee man tegelijk aangesproken. Als we vragen naar koffiezetapparaten loopt er één mee en de ander gaat verder met doelloos rondlopen. Ondanks de 10{d9eed4bfed445888a52aac5bcf8ae0567afdfba49367f35c47a22e65c0de3294} willen we niet zo’n heel duur apparaat. Ze hebben werkelijk alles: Koffie- en espressomachines, Senseo, Nespresso en de gewone koffiezetapparaten. Als mijn vrouw die aanwijst, start de verkoper met het opsommen van de nadelen, waarvan de belangrijkste is, dat er bijna geen papieren filters voor deze apparaten te koop zijn. Dat argument wordt snel van tafel geveegd, want als ik naar Rusland vlieg, heb ik minstens twee pakken filters (maat 4) in de koffer.

Als we de keuze gemaakt hebben begint het ritueel, dat ik bij de aanschaf van elektronica iedere keer weer meemaak. Een apparaat komt uit het magazijn. Het wordt uitgepakt en uitgelegd. Zelfs de stekker gaat in het stopcontact, om aan te tonen, dat het apparaat werkend de winkel verlaat. Met het oog op reclameren, snap je. Hij zet nog net geen verse koffie met het apparaat. Met zijn drieën lopen we naar een balie in de winkel, waar hij een uitgebreide verkoop- en garantie bon schrijft. Daarna naar de kassa. Hier geeft hij de doos met het apparaat af, samen met de paperassen. Er blijkt iets niet in orde. En de juffrouw aan de kassa begint te telefoneren. Het is niet helemaal het apparaat, wat we hebben gekozen, deze is omgerekend € 5,– duurder. Of dat een bezwaar is. Ja vindt mijn vrouw. De vrouw aan de kassa gaat weer bellen en uiteindelijk mogen we het apparaat meenemen voor de prijs, die op het prijskaartje staat.

Na het betalen hebben we nog één horde te nemen: de beveiliging. Iedere winkel in Rusland heeft beveiliging. Supermarkten, kledingzaken, computer- en elektronicawinkels. Steevast staat er ergens een man met een jasje: de beveiliger. We moet onze tas openmaken, de doos eruit halen en de aankoop papieren afgeven. De doos wordt geopend en het apparaat aan een nauwgezette inspectie onderworpen. Als alles is goedgekeurd wordt het weer ingepakt en kunnen we de winkel verlaten. Al met al heeft het bijna een uur gekost. Het gebeurt met iedere aankoop en bij iedere klant. Ook als het superdruk is. Maar als ik nog eens in de winkel kijk, zie ik nog steeds vijftien man personeel –de beveiliger niet meegeteld-, en twee twijfelende klanten.