0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

Commentaartekst

Of mijn vrouw iemand kent die goed Nederlands spreekt. Zo begint een amusant verhaal. “Mijn man spreekt uitstekend Nederlands, maar wat is de bedoeling?” We hebben hier een tekst van vijf A4-tjes. Het is de Nederlandse vertaling van een Russische tekst, die afgespeeld wordt tijdens een bus toer door het centrum van Sint Petersburg. De tekst is vertaald door  een officieel vertaalbureau. Of mijn man de tekst kan inspreken en wel over twee dagen in een studio ergens in de stad. We spreken een prijs af en de tekst wordt mij gemaild. Leuke opdracht denk ik nog.

Ik print de mail uit en ik begin te lezen. Na drie zinnen draai ik het papier om. Houd ik het niet per ongeluk ondersteboven? Wat er staat is complete onzin. Alle lidwoorden zijn weggelaten, woorden zijn niet of krom vertaald. Als ik dit al kan oplezen. Ik stel me voor wat Nederlandse toeristen te horen krijgen als ze de bus toer doen met deze Nederlandse tekst in hun koptelefoons. Ze zullen denken, dat de meneer die de tekst uitspreekt van tevoren een fles wodka heeft leeggedronken. Mijn vrouw belt op en zegt, dat de tekst zo niet kan. Dat ie gecorrigeerd moet worden. En dat ik dat wel wil doen, maar dat de betaling daarmee verdubbelt. De opdrachtgever denkt nu, dat hij belazerd wordt en gaat overleg voeren met het vertaalbureau.

Even later belt hij terug. Het vertaalbureau zegt, dat de tekst goed vertaald is volgens de laatste Nederlandse taalregels. Een van die regels is, dat men in Nederland tegenwoordig de lidwoorden weglaat. De meneer die de tekst gaat inspreken is oud en zal nog vast en zeker de oude taalregels gebruiken. Discussiëren heeft geen zin. Mijn vrouw stelt: mijn man is een Nederlander en hij zegt, dat de tekst grondig gecorrigeerd moet worden, als jullie dat niet doen, krijg je gegarandeerd klagende toeristen, die niets van de toer begrijpen! Na een uur over en weer telefoneren gaat de opdrachtgever overstag. Ik kan gaan corrigeren.

Ik ben 24 uur bezig om de taalfouten uit de tekst te zeven en te begrijpen wat er met de tekst wordt bedoeld. De steun van mijn vrouw hierbij is onontbeerlijk. Ik stel vast, dat zelfs nu nog niet alle fouten er uit zijn.

Met de gecorrigeerde tekst gaan wij naar de studio. Het vriest een graad of zeven. De studio bevindt zich in een kelderruimte onder een groot gebouw. Binnen ruikt het muf. In één ruimte staat een tafel met lekkere hapjes, oploskoffie, gebak. Ook staat er een grote mengtafel met een Apple computer. Ik wordt verzocht in de ander ruimte achter een glazen plaat te gaan zitten. Voor me hangt een microfoon. Het is fris, maar een elektrisch kacheltje doet hard zij best om beide ruimten warm te krijgen. Het inspreken van de teksten gaat voorspoedig en hier is ook de assistentie van mijn vrouw van grote waarde. Ze corrigeert mijn uitspraak van Russisch namen en woorden. Na anderhalve dag staat de tekst erop. Ik krijg een kopie mee voor eigen gebruik, om het verhaal nog eens te beluisteren.

Een half jaar later spreek ik een goed bekende, die Sint Petersburg heeft bezocht. Hij vertelt, dat ie een bus toer heeft gedaan en tot zijn grote verrassing mijn stem in zijn koptelefoon ontdekte. Op de vraag of hij het allemaal had begrepen, antwoordde hij bevestigend. Hij miste alleen af en toe een lidwoordje.