0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

Mijn vrouw had het  goede idee om mij eigenaar te maken van haar datsja. Daar waren redenen voor, die ik omwille van de privacy hier niet zal noemen. Er was haast bij. Na het nodige rondbellen kwam ze terecht bij een notaris in een klein dorp, zo’n 40 km ten noorden van Sint Petersburg, stroomopwaarts gelegen aan de rivier Neva. Mijn vrouw roemde vooral de flexibele opstelling van deze notaris. Vrijwel iedereen die ze gebeld had was overbezet en het zou maanden duren om de akte te regelen. Bij deze notaris was het een kwestie van enkele weken.

Welgemoed zetten wij ons in de bus, die ons naar de kleine stad Shlisselburg aan het Ladago meer zal brengen. Vandaar uit hebben we aansluiting naar Kirovsk, het dorp van de notaris. Een aangenaam zonnetje schijnt. De temperatuur voelt aangenaam. Berkenbossen trekken traag aan ons voorbij, afgewisseld door stukken land, waarvan ik vermoed, dat het moerasgrond is. De Duitsers tijdens grote Vaderlandse oorlog, zoals de 2e wereldoorlog hier wordt genoemd, hadden de grootste moeite om hier te vorderen.

De reis verloopt voorspoedig. Na een uurtje arriveren we op onze bestemming. Vanaf het busstation lopen we tien minuten over een groot stoffig dorpsplein langs een paar winkels naar een vrijstaand gebouwtje. De paar dorpelingen die we tegenkomen bewegen loom in de zomerse warmte. Via een brede trap komen we in een wachtkamer. Achter glazen ruiten zien we een heftig gebarende vrouw met een echtpaar praten. Even later verdwijnen ze in een ruimte die hen aan ons zicht onttrekt.

Na tien minuten zijn wij aan de beurt. We worden ontvangen door een alleraardigste, corpulente vrouw. We hebben wat cadeautjes meegenomen. Een Delftsblauw molentje en een doos chocolade. Ze hoort het verhaal van mijn vrouw aan. Vraagt onze legitimatiebewijzen. We schudden handen en ik begrijp dat we over twee weken terug gaan komen, om de akte te tekenen.

Twee weken later zitten we weer bij haar aan tafel. Voor haar liggen papieren, voorzien van de nodige stempels. Pennen liggen in de aanslag. Er ontstaat een kleien discussie. Ze moet de akte aan ons voorlezen, maar ik begrijp de Russische tekst natuurlijk niet. Als mijn vrouw het vertaalt duurt het allemaal te lang. Bovendien kunnen er foutjes in de vertaling sluipen. Besloten wordt, om de akte gewoon maar voor te lezen en daarna te tekenen. Het is een mooi verhaal. Als ze klaar is, ondertekent ze met een zwierige handtekening, waarna ze mij de pen aanreikt. Samen wijzen ze mij aan waar ik moet tekenen en waar ik een paraaf moet plaatsen. Ik heb geen idee waarvoor ik teken, maar ik ga er vanuit, dat ik nu de eigenaar ben van onze datsja. We rekenen af. Dit is geregeld.

Een half jaar later komt mijn vrouw terug op het besluit, om de datsja op mijn naam te houden. De omstandigheden hebben zich ten goede gekeerd. En een van de gevolgen van mijn eigenaarschap is, dat er zo’n 25 {d9eed4bfed445888a52aac5bcf8ae0567afdfba49367f35c47a22e65c0de3294} meer aan belastingen betaald moet worden, omdat ik buitenlander ben.

En zo zitten we voor de derde keer bij onze notaris. Als altijd heeft ze een brede lach op haar gezicht. Het een feest, om bij haar te zijn. De nieuwe akte is snel voorgelezen. Zij ondertekent en krijg ik de pen overhandigd. Ik besef, dat ik met deze handtekening afstand doe van een sinds kort verworven bezit in het grote Rusland. Ik had de trotse bezitter kunnen blijven van een houten woning, met zo’n 900 m2 land eromheen. Terwijl ik de handtekening zet, voelt het een beetje als een verloren oorlog.