0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

In de taxi naar het ziekenhuis. We hadden ook met het openbaar vervoer kunnen gaan. Dan hadden we anderhalf uur onderweg geweest. Met de taxi is het 50 minuten en kost het slechts 340 roebel (iets meer dan 5 euro). We gaan niet naar het ziekenhuis, omdat we ziek zijn, maar we hebben een document  uit het archief nodig, dat eerder is zoekgeraakt.

De taxi rijdt zoals iedereen hier rijdt: zigzaggend door het verkeer. Vooral bij files is het een sport om telkens in de rij te komen, die in beweging is. Scherp voor een ander sturen en als je er eenmaal voor staat even de alarmlichten aan als een teken van dankbaarheid. Of de auto achter je dat wel zo waardeert is niet de vraag. We doen er op deze wijze een klein uur over.

Eenmaal uitgestapt bevinden we ons voor een immens gebouw: het ziekenhuis. We lopen de hoofdingang binnen en ondanks de temperatuur van plus 5 graden staan er mensen buiten in hun nacht japon, een jasje erover aan, op slippers. Om hun voeten witte sokjes. Het zijn de verslaafden. Niet aan marihuana of erger, maar gewoon de verslaafden aan sigaretten. Binnen mag nergens gerookt  worden en deze mensen zijn veroordeeld tot: buiten in de buurt van de voordeur. Ze worden gezelschap gehouden, door de bellers. De mensen die privégesprekken voeren, omdat dat op een zaal met 12 mensen onmogelijk is en er op de gangen niet gebeld mag worden.

We vragen de weg en lopen de borden achterna. Dan volgt een vrolijk schouwspel. We moeten een voor een door een poortje met drie poten. Dit gaat niet automatisch, maar wordt per persoon met een druk op de knop geopend door een portier. Hij is tegelijkertijd verantwoordelijk voor het poortje van de uitgang. Ook iedereen die eruit wil moet wachten tot hij op de uitgangsknop drukt. Het is ingewikkelder dan lopende band werk. Want hij wordt regelmatig afgeleid door mensen die inlichtingen van hem willen. In beide richtingen staat een rij, terwijl hij ruzie maakt met een vrouw, die naar de verkeerde afdeling is gestuurd. De mensen in de rij beginnen te roepen. De man komt bij zinnen. Het lijkt gedurende vijf minuten alsof hij aan het pianospelen is. Als het “concert” is afgelopen zijn we binnen.

Ik wacht buiten terwijl mijn vrouw de administratie kamer binnenloopt. Ze komt ontdaan naar buiten. Het verkrijgen van het benodigde document kost een maand, terwijl ze het binnen enkele dagen nodig heeft. Een belangrijk document. Er hangt veel van af. Uit mijn tas pakt ze een chocolade blok, dat ik uit Nederland heb meegebracht. Ze loopt opnieuw naar binnen en komt vijf minuten laten opgelucht terug. De administratie werkt mee en ze kan van hier uit naar het archief lopen. Daar ligt de kopie klaar. Inwendig moet ik lachen. De chocolade heb ik bij de Aldi gekocht voor de prijs van 49 cent. Prima kwaliteit.

Voor twee kwartjes hebben we het probleem opgelost en nu zoeken we onze verdere weg door de krochten van het ziekenhuis. We vinden uiteindelijk de afdeling. Door een doodstil trappenhuis volgen we het bordje: архив. De laatste deur leidt naar een gang met kamers, waarin mensen achter een bureau. Op het einde lijkt het alsof we de archief kast zelf instappen. In een minuut tijd komt mijn vrouw weer tevoorschijn met het benodigde papier.

Dan weer terug naar de administratie om het absoluut nodige stempeltje te halen. De deur zwaait open en mijn vrouw zwaait met het papier voorzien van een stempel. Gelukt. Uit de deur waait mij een lichte geur van chocolade tegemoet.