0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

Het is een schitterende dag. Een graad of 23. De zon schijnt volop. We ploegen ons door het zand. Vandaag een dagje Finse golf. We passeren een gebied met struiken en bomen. Op open plekken hebben mannen een barbecue gebouwd. Vrouwen liggen in de zon. Hun echtgenoten roosteren het vlees. Flesje bier erbij. De dag kan niet stuk. Een lucht van geschroeid vlees waait over het nog stille strand. Verderop is een mooie met graffiti beschilderde muur. Onze plek. Daar installeren we ons. Smeren ons in met zonnebrand olie en geven ons over aan zon, zand en zee.

Het is vroeg in het jaar. De zee is nog winterfris. Na een tijdje in de zon worden we toch verleid en we begeven ons naar de rustige branding. De zee is hier tientallen meters ondiep. Voordat het water boven kniehoogte komt ben je een flink eind verder. Het is dan ook niet alleen zwemmen, maar ook een flinke wandeling om dieper zwemwater te bereiken. Eenmaal daar is het diep ademhalen, door de knieën zakken en me onderdompelen in het ijskoude water. Mijn vrouw slaakt een gil. Ook zij is onder water. Binnen een paar minuten voelt het water aangenaam aan. Een kwestie van wennen. We zwemmen zo’n tien minuten en lopen rustig terug.

Weer op het strand wordt de rust wreed verstoord door zware discoklanken . Een opwelling van een of andere idioot denk ik nog. Maar dat is een misvatting. Het blijkt van een strandpaviljoen verderop te komen en het houdt niet op. De rest van de dag hebben we de keuze: blijven liggen in deze herrie of verplaatsen. Ik vraag aan mijn vrouw of dit normaal is in Rusland? Hoe krijgt iemand toestemming voor die herrie hier?

Vorig jaar heeft een zoon van een rijke Rus vergunning gekregen om hier een disco te openen. Vanaf twee uur ’s middags mag de muziek vol open tot in de late uren. Het geeft overlast, trekt druggebruikers en overmatige alcoholverbruikers. Strandbezoekers hebben daar natuurlijk tegen geprotesteerd. Vruchteloos. De macht van het geld valt niet te stuiten. Ze moeten er maar mee leren leven. Deze onmogelijke situatie kan gewoon in Rusland. Voor geld is alles te koop.

Ik bedenk, hoe het is om in zo’n samenleving te leven. Overheid is corrupt. Wie betaalt krijgt zaken voor elkaar. Maar ook de rechtspraak is corrupt. Degene met de beste connecties of degene, die het meeste betaalt wint zijn rechtszaak . Gezondheidszorg: wie betaalt krijgt goede zorg. De rest is pappen en nathouden. Er zijn dus regels en wetten, waar te pas en te onpas de hand mee wordt gelicht. Als inwoner van Rusland weet je nooit waar je aan toe bent. Iedere dag kunnen dingen weer anders zijn. Het voelt als leven op drijfzand.

Inmiddels lopen we over het stevige zand van dit zomergebied. We hebben de keuze gemaakt: afstand nemen. De disco klinkt nog zacht in mijn oren en overstemt het geluid van de branding en krijsende meeuwen. Iets verder nog en het geluid is weg. We zijn weer in de natuur. Het kost wat moeite, maar daarmee verover je toch weer een rustige strandplek. In mijn cynisme denk ik: totdat hier ook weer iets verandert.

Achter ons wordt gebouwd. Er verrijzen appartementen op een plek, waar nooit gebouwd zou worden, volgens de lokale overheid. Iemand is toch begonnen. De overheid heeft de bouw stilgelegd.

Hier heerst nog de stilte. Hier domineert nog de natuur. Achter de schermen wordt gestreden. Bankrekeningen gevuld. Bankbiljetten uitgewisseld. Eens komt er beweging in. Volgend jaar wonen hier mensen. Wedden.