0031 (0) 6 12 4000 40 info@cunerus.nl

rusluie

Waarom wil een mens in Sint Petersburg wonen? Ik heb me dat wel eens afgevraagd, ondanks dat ik mezelf als een halve inwoner van deze stad beschouw. Ik ken een aantal Nederlanders in deze miljoenenstad, die er hun werk hebben en er permanent wonen en leven. Dat is zeker niet het gevolg van de historische banden, die wij met Sint Petersburg hebben. Nederlanders speelden in de geschiedenis van deze stad een rol. Peter de Grote, de stichter en naamgever van Sint Petersburg in 1703, had vele Nederlanders in dienst. Zij bouwden zijn sterke vloot in de Oostzee. De enige buitenlandse taal die hij sprak was: Nederlands. Omstreeks 1720 trokken avontuurlijke bewoners van het Twentse dorp: Vriezenveen met textiel en tabak Naar Sint Petersburg. Een afstand van 2400 km. In hun huifkarren deden ze daar 30 dagen over. Ze hadden succes met hun handel en er ontstond een welvarende Nederlandse kolonie in de stad. Ze werden de “Rusluie” genoemd. De voormalige Nederlandse kerk op Nevski prospekt en een gerestaureerd graf op begraafplaats Volkovo herinneren daar nog aan.

Ook op dit moment is hier sprake van een kleine Nederlandse kolonie. Er is een “Nederlandse avond” in café Barslona. Iedere laatste vrijdag van de maand komen ze ergens bijeen, want het is prettig om in een Russisch taalgebied zo af en toe eens lekker Nederlands te kletsen en ervaringen uit te wisselen.

Ik ben in de stad. Dan ga ik daar naartoe. Het is al donker en ik loop via Nevski Prospekt naar genoemd café. Het is gezellig druk op  straat. Tegenover café Singer spelen drie muzikanten met kleine versterkers Europees-Amerikaanse muziek uit de jaren zestig. Ik blijf stilstaan en ik onderga de nostalgie. Creedence met: A bad moon rising, Dylan met: Rolling stone. Ik moet verder en terwijl de klanken van de Kinks met: Sunny afternoon me nawaaien sta ik oog in oog met de verlichte “bloedkerk”. Officieel heet deze kerk: Kerk van de Verlosser. Met als toevoeging: Op het bloed. Dit slaat op een bloederige aanslag op de toenmalige tsaar in 1881: Alexander II.

De kerk is verlicht en de kleurrijke koepels steken als feestelijke bollen in de donker nachtlucht. In een indrukwekkende hoogte, weerspiegeld in het water van het Griboyedov kanaal bepaalt deze kerk het nachtbeeld van Sint Petersburg. Binnen is alles mozaïek. Buiten is alles van een verpletterende schoonheid.

Ik duw de deur van het café open en het geluid van tientallen mensen in gesprek komt me tegemoet. Ik zie ze zitten, de Nederlanders. Ik hang mijn jas op en ik maak kennis met mensen die ik nog niet ken.

Er zijn hier talloze beroepen. Handel, bloemen, transport, winkel in decoratie, juristen, consulaire medewerkers, kippenfabriek, computerbedrijf, supermarkt, brouwerij. Dit zijn alleen nog maar de mensen die ik ken. Er zijn er vast meer, maar die leer je pas kennen in de loop der tijd, als je zelf inwoner van deze stad bent. Ze tappen hier niet geheel toevallig Nederlands bier. Kortom: voel je Nederlander in Sint Petersburg.

Ik ben razend nieuwsgierig naar waarom deze mensen ervoor hebben gekozen om in Sint Petersburg te wonen en leven. Soms is het gewoon handel, die goed ging , waardoor ze zijn  gebleven. Anderen zijn in dienst van een werkgever, met belangen hier. Allemaal roemen ze de hartelijkheid en de gastvrijheid van de Russen. Allemaal noemen ze de complexe weg om je in Rusland te vestigen.

Ik noem ze de Rusluie van de 21e eeuw. Nederlandse avonturiers en pioniers in een land, dat 411 keer zo groot is als ons land. Dat is heel veel extra ruimte.